W tym przykładzie użyto 3 zasad przypisywania wiadomości:

1. Tworzy w żądaniu 3 zmienne przepływu o wartościach statycznych.
2. Dynamiczne pobieranie zmiennych przepływu w drugiej zasadzie w przepływie żądania
3. Ustawia je w ładunku odpowiedzi.

<!-- Policy #1: Set variables in the request -->

<AssignMessage name="AM-set-variables">
    <!-- Create a variable named myAppSecret -->
    <AssignVariable>
        <Name>myAppSecret</Name>
        <Value>42</Value>
    </AssignVariable>
    <!-- Create a variable named config.environment -->
    <AssignVariable>
        <Name>config.environment</Name>
        <Value>test</Value>
    </AssignVariable>
    <!-- Create a variable named config.protocol -->
    <AssignVariable>
        <Name>config.protocol</Name>
        <Value>gopher</Value>
    </AssignVariable>
</AssignMessage>

W pierwszej zasadzie element <AssignVariable> tworzy i ustawia w żądaniu 3 zmienne. Każdy element <Name> określa nazwę zmiennej, a element <Value> określa wartość.

Druga zasada używa elementu <AssignVariable> do odczytywania wartości i tworzy 3 nowe zmienne:

<!-- Policy #2: Get variables from the request -->
<AssignMessage continueOnError="false" enabled="true" name="get-variables">
  <AssignTo createNew="false" transport="http" type="request"/>
  <!-- Get the value of myAppSecret and create a new variable, secret -->
  <AssignVariable>
    <Name>secret</Name>
    <Ref>myAppSecret</Ref>
    <Value>0</Value>
  </AssignVariable>
  <!-- Get the value of config.environment and create a new variable, environment -->
  <AssignVariable>
    <Name>environment</Name>
    <Ref>config.environment</Ref>
    <Value>default</Value>
  </AssignVariable>
  <!-- Get the value of config.protocol and create a new variable, protocol -->
  <AssignVariable>
    <Name>protocol</Name>
    <Ref>config.protocol</Ref>
    <Value>default</Value>
  </AssignVariable>
  <IgnoreUnresolvedVariables>true</IgnoreUnresolvedVariables>
</AssignMessage>

W drugiej zasadzie element <Ref> odwołuje się do zmiennej źródłowej, a elementy <Name> określają nazwy nowych zmiennych. Jeśli zmienna, do której odwołuje się element <Ref>, jest niedostępna, możesz użyć wartości określonej przez element <Value>.

Aby wypróbować ten zestaw zasad:

1. Dodaj do przepływu żądania zasady 1 i 2. Pamiętaj, aby umieścić zasadę 1 przed zasadą 2.
2. Dodaj trzecią zasadę w procesie odpowiedzi.
3. Trzecia zasada używa elementu <Set> do dodawania zmiennych do odpowiedzi. Poniższy przykład pokazuje, jak utworzyć w odpowiedzi zwracanej przez Edge do klienta ładunek XML:

   <!-- Policy #3: Add variables to the response -->
   <AssignMessage continueOnError="false" enabled="true" name="put-em-in-the-payload">
     <DisplayName>put-em-in-the-payload</DisplayName>
     <Set>
       <Payload contentType="application/xml">
         <wrapper>
           <secret>{secret}</secret>
           <config>
             <environment>{environment}</environment>
             <protocol>{protocol}</protocol>
           </config>
         </wrapper>
       </Payload>
     </Set>
     <IgnoreUnresolvedVariables>true
     </IgnoreUnresolvedVariables>
     <AssignTo createNew="false" transport="http" type="response"/>
   </AssignMessage>

   Pamiętaj, że składnia dostępu do zmiennych przepływu w <Set> polega na umieszczeniu ich w nawiasach klamrowych.

   Upewnij się, że atrybut contentType elementu <Payload> ma wartość „application/xml”.

4. Wyślij żądanie do serwera proxy interfejsu API, np.:

   curl -vL https://ahamilton-eval-test.apigee.net/myproxy

   Opcjonalnie możesz przekazać wyniki do narzędzia takiego jak xmllint, aby wyświetlić XML w odpowiednio sformatowanej strukturze:

   curl -vL https://ahamilton-eval-test.apigee.net/myproxy | xmllint --format -

   Treść odpowiedzi powinna wyglądać tak:

   <wrapper>
     <secret>42</secret>
     <config>
       <environment>test</environment>
       <protocol>gopher</protocol>
     </config>
   </wrapper>