Aşağıdaki örnekte üç Assign Message politikası kullanılmaktadır:

1. İstek içinde statik değerlere sahip üç akış değişkeni oluşturur.
2. İstek akışındaki ikinci bir politikada akış değişkenlerini dinamik olarak alır.
3. Bunları yanıtın yükünde ayarlar.

<!-- Policy #1: Set variables in the request -->

<AssignMessage name="AM-set-variables">
    <!-- Create a variable named myAppSecret -->
    <AssignVariable>
        <Name>myAppSecret</Name>
        <Value>42</Value>
    </AssignVariable>
    <!-- Create a variable named config.environment -->
    <AssignVariable>
        <Name>config.environment</Name>
        <Value>test</Value>
    </AssignVariable>
    <!-- Create a variable named config.protocol -->
    <AssignVariable>
        <Name>config.protocol</Name>
        <Value>gopher</Value>
    </AssignVariable>
</AssignMessage>

İlk politikada, <AssignVariable> öğesi istekte üç değişken oluşturup ayarlar. Her <Name> öğesi bir değişken adı belirtir ve <Value> değeri belirtir.

İkinci politika, değerleri okumak için <AssignVariable> öğesini kullanır ve üç yeni değişken oluşturur:

<!-- Policy #2: Get variables from the request -->
<AssignMessage continueOnError="false" enabled="true" name="get-variables">
  <AssignTo createNew="false" transport="http" type="request"/>
  <!-- Get the value of myAppSecret and create a new variable, secret -->
  <AssignVariable>
    <Name>secret</Name>
    <Ref>myAppSecret</Ref>
    <Value>0</Value>
  </AssignVariable>
  <!-- Get the value of config.environment and create a new variable, environment -->
  <AssignVariable>
    <Name>environment</Name>
    <Ref>config.environment</Ref>
    <Value>default</Value>
  </AssignVariable>
  <!-- Get the value of config.protocol and create a new variable, protocol -->
  <AssignVariable>
    <Name>protocol</Name>
    <Ref>config.protocol</Ref>
    <Value>default</Value>
  </AssignVariable>
  <IgnoreUnresolvedVariables>true</IgnoreUnresolvedVariables>
</AssignMessage>

İkinci politikada, <Ref> öğesi kaynak değişkene referans verirken <Name> öğeleri yeni değişkenlerin adlarını belirtir. <Ref> öğesi tarafından referans verilen değişkene erişilemiyorsa <Value> öğesi tarafından belirtilen değeri kullanabilirsiniz.

Bu politika grubunu denemek için:

1. 1. ve 2. politikaları istek akışına ekleyin. 1 numaralı politikayı 2 numaralı politikadan önce yerleştirdiğinizden emin olun.
2. Yanıt akışına üçüncü politikayı ekleyin.
3. Üçüncü politika, yanıtı değişkenlerle doldurmak için <Set> öğesini kullanır. Aşağıdaki örnek, Edge'in istemciye döndürdüğü yanıtta bir XML yükü oluşturur:

   <!-- Policy #3: Add variables to the response -->
   <AssignMessage continueOnError="false" enabled="true" name="put-em-in-the-payload">
     <DisplayName>put-em-in-the-payload</DisplayName>
     <Set>
       <Payload contentType="application/xml">
         <wrapper>
           <secret>{secret}</secret>
           <config>
             <environment>{environment}</environment>
             <protocol>{protocol}</protocol>
           </config>
         </wrapper>
       </Payload>
     </Set>
     <IgnoreUnresolvedVariables>true
     </IgnoreUnresolvedVariables>
     <AssignTo createNew="false" transport="http" type="response"/>
   </AssignMessage>

   <Set>'da akış değişkenlerine erişmek için söz diziminin değişkenleri küme parantezleri içine almak olduğunu unutmayın.

   <Payload> öğesinin contentType özelliğini "application/xml" olarak ayarladığınızdan emin olun.

4. API proxy'nize istek gönderin. Örneğin:

   curl -vL https://ahamilton-eval-test.apigee.net/myproxy

   İsteğe bağlı olarak, sonuçları xmllint gibi bir yardımcı programdan geçirerek XML'nin düzgün biçimlendirilmiş bir yapıda gösterilmesini sağlayabilirsiniz:

   curl -vL https://ahamilton-eval-test.apigee.net/myproxy | xmllint --format -

   Yanıtın gövdesi aşağıdaki gibi görünmelidir:

   <wrapper>
     <secret>42</secret>
     <config>
       <environment>test</environment>
       <protocol>gopher</protocol>
     </config>
   </wrapper>