درباره سیاره‌ها، مناطق، واحدها، سازمان‌ها، محیط‌ها، و میزبان‌های مجازی

نصب در محل Edge Private Cloud، یا نمونه Edge، شامل چندین عنصر Edge است که روی مجموعه‌ای از گره‌های سرور نصب شده‌اند. تصویر زیر رابطه بین سیاره، مناطق، واحدها، سازمان‌ها، محیط‌ها، و میزبان‌های مجازی را که یک نمونه Edge را تشکیل می‌دهند نشان می‌دهد:

جدول زیر این روابط را شرح می‌دهد:

مؤلفه شامل می‌شود مرتبط با پیش‌فرض
سیاره یک یا چند منطقه نامربوط
منطقه یک یا چند واحد ‫«dc-1»
Pod یک یا چند مؤلفه Edge ‫«central»
«gateway»
«analytics»
سازمان یک یا چند محیط یک یا چند واحد که حاوی «پردازشگرهای پیام» است و کاربری که به‌عنوان سرپرست سازمان عمل می‌کند هیچ‌کدام
محیط یک یا چند میزبان مجازی یک یا چند «پردازشگر پیام» در یک واحد مرتبط با سازمان مادر هیچ‌کدام
میزبان مجازی یک یا چند نام مستعار میزبان هیچ‌کدام

درباره سیاره‌ها

سیاره نشان‌دهنده کل محیط سخت‌افزار و نرم‌افزار Edge است و می‌تواند یک یا چند منطقه را دربرگیرد. در Edge، سیاره یک گروه‌بندی منطقی از مناطق است: شما به‌طور صریح سیاره‌ای را به‌عنوان بخشی از نصب Edge ایجاد یا پیکربندی نمی‌کنید.

درباره «منطقه‌ها»

منطقه گروهی از یک یا چند واحد است. به‌طور پیش‌فرض، وقتی Edge را نصب می‌کنید، نصب‌کننده یک منطقه واحد به‌نام «dc-1» ایجاد می‌کند که شامل سه واحد است، همان‌طور که جدول زیر نشان می‌دهد:

منطقه واحدها در منطقه
‫«dc-1» «درگاه»، «مرکزی»، «تجزیه‌وتحلیل»

تصویر زیر مناطق پیش‌فرض را نشان می‌دهد:

این تصویر نشان می‌دهد که ترازکننده بار ترافیک را به واحد «دروازه» هدایت می‌کند. واحد «درگاه» شامل عناصر «مسیریاب لبه» و «پردازشگر پیام» است که درخواست‌های API را مدیریت می‌کنند. مگر اینکه چند مرکز داده تعریف کنید، نباید مناطق اضافی ایجاد کنید.

در نصب پیچیده‌تر، می‌توانید دو یا چند منطقه ایجاد کنید. یکی از دلایل ایجاد چندین منطقه، سازمان‌دهی ماشین‌ها به‌صورت جغرافیایی است که زمان انتقال شبکه را به حداقل می‌رساند. در این سناریو، نقاط پایانی API را میزبانی می‌کنید تا ازنظر جغرافیایی به مصرف‌کنندگان آن APIها نزدیک باشند.

در Edge، هر منطقه به‌عنوان مرکز داده نامیده می‌شود. مرکز داده‌ای در شرق ایالات متحده می‌تواند درخواست‌های رسیده از بوستون، ماساچوست را مدیریت کند، درحالی‌که مرکز داده‌ای در سنگاپور می‌تواند درخواست‌های منشأگرفته از دستگاه‌ها یا رایانه‌های آسیا را مدیریت کند.

برای مثال، تصویر زیر دو منطقه را نشان می‌دهد که مربوط به دو مرکز داده است:

درباره Pods

واحد گروهی از یک یا چند عنصر Edge و مخزن داده Cassandra است. عناصر Edge می‌توانند در همان گره نصب شوند، اما معمولاً در گره‌های مختلف نصب می‌شوند. انبار داده Cassandra مخزن داده‌ای است که عناصر Edge در واحد از آن استفاده می‌کنند.

به‌طور پیش‌فرض، وقتی Edge را نصب می‌کنید، نصب‌کننده سه غلاف ایجاد می‌کند و عناصر Edge و مخازن داده Cassandra زیر را با هر غلاف مرتبط می‌کند:

Pod عناصر Edge

فروشگاه‌های داده Cassandra
«درگاه» رهیاب، پردازشگر پیام cache-datastore
counter-datastore
dc-datastore 		keyvaluemap-datastore
kms-datastore
«مرکزی» سرور مدیریت، Zookeeper، ال‌دپ، واسط کاربر، Qpid application-datastore
apimodel-datastore
audit-datastore
auth-datastore		 identityzone-datastore
edgenotification-datastore
management-server
scheduler-datastore
user-settings-datastore
«analytics» Postgres analytics-datastore reportcrud-datastore

عناصر Edge و مخازن داده Cassandra در واحد «دروازه» برای پردازش API الزامی هستند. این مؤلفه‌ها و مخازن داده باید برای پردازش درخواست‌های API فعال و درحال اجرا باشند. اجزای و مخازن داده در غلاف‌های «مرکزی» و «تحلیل» برای پردازش API لازم نیستند، اما کارکردهای اضافی به Edge اضافه می‌کنند.

تصویر زیر عناصر موجود در هر غلاف را نشان می‌دهد:

می‌توانید به سه واحدی که به‌طور پیش‌فرض ایجاد شده است، واحدهای «پردازشگر پیام» و «مسیریاب» بیشتری اضافه کنید. یا می‌توانید اجزای اضافی Edge را به غلاف موجود اضافه کنید. برای مثال، می‌توانید «روترها» و «پردازشگرهای پیام» بیشتری به واحد «دروازه» اضافه کنید تا بتواند بار ترافیک افزایش‌یافته را مدیریت کند.

توجه داشته باشید که واحد «دروازه» شامل اجزای «مسیریاب Edge» و «پردازشگر پیام» است. «مسیریاب‌ها» فقط درخواست‌ها را به «پردازشگرهای پیام» در همان واحد ارسال می‌کنند و به «پردازشگرهای پیام» در واحدهای دیگر ارسال نمی‌کنند.

می‌توانید از فراخوانی API زیر برای مشاهده جزئیات ثبت سرور در انتهای نصب برای هر واحد استفاده کنید. این ابزار پایش مفیدی است.

curl -u adminEmail:pword http://ms_IP:8080/v1/servers?pod=podName

که در آن ms_IP نشانی IP یا نام ساناد «سرور مدیریت» است، و podName یکی از موارد زیر است:

  • gateway
  • central
  • analytics

برای مثال، برای واحد «درگاه»:

curl -u adminEmail:pword http://ms_IP:8080/v1/servers?pod=gateway

‫Apigee بروندادی مشابه با برونداد زیر برمی‌گرداند:

[ {
  "externalHostName" : "localhost",
  "externalIP" : "192.168.1.11",
  "internalHostName" : "localhost",
  "internalIP" : "192.168.1.11",
  "isUp" : true,
  "pod" : "gateway",
  "reachable" : true,
  "region" : "dc-1",
  "tags" : {
    "property" : [ {
      "name" : "jmx.rmi.port",
      "value" : "1101"
    }, ... ]
  },
  "type" : [ "message-processor" ],
  "uUID" : "276bc250-7dd0-46a5-a583-fd11eba786f8"
}, 
{
  "internalIP" : "192.168.1.11",
  "isUp" : true,
  "pod" : "gateway",
  "reachable" : true,
  "region" : "dc-1",
  "tags" : {
    "property" : [ ]
  },
  "type" : [ "dc-datastore", "management-server", "cache-datastore", "keyvaluemap-datastore", "counter-datastore", "kms-datastore" ],
  "uUID" : "13cee956-d3a7-4577-8f0f-1694564179e4"
},
{
  "externalHostName" : "localhost",
  "externalIP" : "192.168.1.11",
  "internalHostName" : "localhost",
  "internalIP" : "192.168.1.11",
  "isUp" : true,
  "pod" : "gateway",
  "reachable" : true,
  "region" : "dc-1",
  "tags" : {
    "property" : [ {
      "name" : "jmx.rmi.port",
      "value" : "1100"
    }, ... ]
  },
  "type" : [ "router" ],
  "uUID" : "de8a0200-e405-43a3-a5f9-eabafdd990e2"
} ]

مشخصه type نوع عنصر را فهرست می‌کند. توجه داشته باشید که این دستور فروشگاه‌های داده Cassandra ثبت‌شده در واحد را فهرست می‌کند. درحالی‌که گره‌های Cassandra در واحد «دروازه» نصب شده‌اند، انبار داده‌های Cassandra را خواهید دید که در همه واحدها ثبت شده‌اند.

درباره سازمان‌ها

سازمان ظرفی برای همه اشیای موجود در حساب Apigee است، ازجمله میاناهای برنامه‌سازی کاربردی، محصولات میانای برنامه‌سازی کاربردی، برنامه‌ها، و توسعه‌دهندگان. سازمان با یک یا چند واحد مرتبط است، که هر واحد باید شامل یک یا چند «پردازشگر پیام» باشد.

در نصب محلی Edge Private Cloud، به‌طور پیش‌فرض هیچ سازمانی وجود ندارد. وقتی سازمانی ایجاد می‌کنید، دو نوع اطلاعات را مشخص می‌کنید:

  1. کاربری که به‌عنوان سرپرست سازمان عمل می‌کند. سپس آن کاربر می‌تواند کاربران دیگری را به سازمان اضافه کند و نقش هر کاربر را تعیین کند.
  2. واحد «دروازه»، واحد حاوی «پردازشگرهای پیام».

سازمان می‌تواند شامل یک یا چند محیط باشد. روال نصب پیش‌فرض Edge از شما می‌خواهد دو محیط ایجاد کنید: «آزمایشی» و «تولید». بااین‌حال، می‌توانید محیط‌های بیشتری را درصورت نیاز ایجاد کنید، مثل «مرحله‌بندی»، «آزمایش‌ها»، و غیره.

سازمان برای برخی‌از قابلیت‌های Apigee محدوده ارائه می‌دهد. برای مثال، داده‌های نقشه کلید-مقدار (KVM) در سطح سازمان دردسترس است، یعنی از همه محیط‌ها. قابلیت‌های دیگر، مثل ذخیره کردن در حافظه نهان، به محیط خاصی محدود می‌شوند. داده‌های تجزیه‌وتحلیل Apigee براساس ترکیبی از سازمان و محیط بخش‌بندی می‌شود.

در زیر، اشیای اصلی سازمان نشان داده شده است، ازجمله اشیایی که به‌صورت جهانی در سازمان تعریف شده‌اند و اشیایی که به‌طور خاص برای یک محیط تعریف شده‌اند:

درباره محیط‌ها

محیط یک زمینه اجرای زمان اجرا برای پراکسی‌های API در یک سازمان است. پیش‌از اینکه بتوانید به یک پراکسی API دسترسی پیدا کنید، باید آن را در محیطی مستقر کنید. می‌توانید کارگزار API را در یک محیط یا چند محیط مستقر کنید.

سازمان می‌تواند شامل چندین محیط باشد. برای مثال، ممکن است محیط‌های «توسعه»، «آزمایش»، و «تولید» را در سازمانی تعریف کنید.

وقتی محیطی ایجاد می‌کنید، آن را با یک یا چند «پردازشگر پیام» مرتبط می‌کنید. می‌توانید محیط را به‌عنوان مجموعه‌ای نام‌گذاری‌شده از «پردازشگرهای پیام» درنظر بگیرید که کارگزاران میانای برنامه‌سازی کاربردی در آن اجرا می‌شوند. هر محیط می‌تواند با «پردازشگرهای پیام» یکسان یا متفاوت منسوب شود.

برای ایجاد محیط، دو بخش اطلاعات را مشخص کنید:

  1. سازمان حاوی محیط.
  2. «پردازشگرهای پیام» که درخواست‌های پراکسی API را به محیط مدیریت می‌کنند. این «پردازشگران پیام» باید در واحدی مرتبط با سازمان مادر محیط باشند.
    به‌طور پیش‌فرض، وقتی محیطی ایجاد می‌کنید، Edge همه «پردازشگرهای پیام» دردسترس در واحد «دروازه» را با محیط مرتبط می‌کند. یا می‌توانید زیرمجموعه‌ای از «پردازشگرهای پیام» موجود را مشخص کنید تا «پردازشگرهای پیام» مختلف درخواست‌های مربوط به محیط‌های مختلف را مدیریت کنند.

«پردازشگر پیام» می‌تواند با چندین محیط مرتبط باشد. برای مثال، نصب Edge شما شامل دو «پردازنده پیام» است: A و B. سپس سه محیط در سازمانتان ایجاد می‌کنید: «dev»، «test»، و «prod»:

  • برای محیط «توسعه‌دهنده»، «پردازشگر پیام A» را منسوب می‌کنید زیرا انتظار ندارید حجم ترافیک زیاد باشد.
  • برای محیط «آزمایش»، «پردازشگر پیام B» را منسوب می‌کنید زیرا انتظار ندارید حجم ترافیک زیاد باشد.
  • برای محیط «prod»، هر دو «پردازشگر پیام A» و «پردازشگر پیام B» را برای مدیریت حجم سطح تولید مرتبط می‌کنید.

«پردازشگرهای پیام» اختصاص‌یافته به یک محیط می‌توانند همگی از یک واحد باشند یا می‌توانند از چند واحد باشند و چندین منطقه و مرکز داده را دربر بگیرند. برای مثال، محیط «جهانی» را در سازمانتان تعریف می‌کنید که شامل «پردازشگرهای پیام» از سه منطقه است، یعنی سه مرکز داده مختلف: ایالات متحده، ژاپن، و آلمان.

استقرار کارگزار API در محیط «جهانی» باعث می‌شود کارگزار API در «پردازشگرهای پیام» در هر سه مرکز داده اجرا شود. ترافیک API که به «مسیریاب» در هریک از این مراکز داده می‌رسد فقط به «پردازشگرهای پیام» در آن مرکز داده هدایت می‌شود زیرا «مسیریاب‌ها» فقط ترافیک را به «پردازشگرهای پیام» در همان واحد هدایت می‌کنند.

درباره میزبانان مجازی

میزبان مجازی درگاهی را در «مسیریاب لبه» تعریف می‌کند که کارگزار پروکسی API در آن نمایان می‌شود، و، به‌تبع آن، نشانی وبی را که برنامه‌ها برای دسترسی به کارگزار پروکسی API استفاده می‌کنند تعریف می‌کند. هر محیط باید حداقل یک میزبان مجازی تعریف کند.

مطمئن شوید که شماره درگاه مشخص‌شده توسط میزبان مجازی در گره «مسیریاب» باز باشد. سپس می‌توانید با درخواست به نشانی‌های وب زیر به پراکسی میانای برنامه‌سازی کاربردی دسترسی پیدا کنید:

http://routerIP:port/proxy-base-path/resource-name
https://routerIP:port/proxy-base-path/resource-name

مکان:

  • ‫http یا https: اگر میزبان مجازی برای پشتیبانی از TLS/SSL پیکربندی شده است، از HTTPS استفاده کنید. اگر میزبان مجازی از TLS/SSL پشتیبانی نمی‌کند، از HTTP استفاده کنید.
  • ‫routerIP:port نشانی IP و شماره درگاه میزبان مجازی است.
  • proxy-base-path و resource-name هنگام ایجاد پراکسی API تعریف می‌شوند.

معمولاً، شما واسط‌های برنامه‌سازی کاربردی خود را با نشانی IP و شماره درگاه برای مشتریان منتشر نمی‌کنید. درعوض، ورودی ساناد را برای «مسیریاب» و درگاه تعریف می‌کنید. برای مثال:

http://myAPI.myCo.com/proxy-base-path/resource-name
https://myAPI.myCo.com/proxy-base-path/resource-name

همچنین باید نام مستعار میزبان برای میزبان مجازی ایجاد کنید که با نام دامنه ورودی ساناد مطابقت داشته باشد. از مثال بالا، نام مستعار میزبان myAPI.myCo.com را مشخص می‌کنید. اگر ورودی ساناد ندارید، نام مستعار میزبان را روی نشانی IP «رهیاب» و درگاه میزبان مجازی، به‌عنوان routerIP:port، تنظیم کنید.

برای اطلاعات بیشتر، درباره میزبانان مجازی را ببینید.

درحال ایجاد اولین سازمان، محیط، و میزبان مجازی

پس‌از تکمیل فرایند نصب Edge، اولین اقدام شما معمولاً ایجاد سازمان، محیط، و میزبان مجازی ازطریق فرایند «پیوستن» است. برای انجام آماده‌سازی، فرمان زیر را در گره «سرور مدیریت Edge» اجرا کنید:

/opt/apigee/apigee-service/bin/apigee-service apigee-provision setup-org -f configFile

این فرمان فایل پیکربندی را به‌عنوان ورودی می‌گیرد که کاربر، سازمان، محیط، و میزبان مجازی را تعریف می‌کند.

برای مثال، این موارد را ایجاد می‌کنید:

  • کاربری که شما انتخاب می‌کنید به‌عنوان سرپرست سازمان عمل کند
  • سازمانی به‌نام example
  • محیطی در سازمان با نام prod که با همه «پردازشگرهای پیام» در واحد «دروازه» مرتبط است
  • میزبان مجازی در محیطی به‌نام default که دسترسی HTTP را در درگاه ۹۰۰۱ مجاز می‌کند
  • نام مستعار میزبان برای میزبان مجازی

پس‌از اجرای آن اسکریپت، می‌توانید بااستفاده از نشانی وب در قالب زیر به میاناهای برنامه‌سازی کاربردی خود دسترسی پیدا کنید:

http://routerIP:9001/proxy-base-path/resource-name

بعداً می‌توانید هر تعداد سازمان، محیط، و میزبان مجازی اضافه کنید.

برای اطلاعات بیشتر، پیوستن به سازمان را ببینید.