خط‌مشی KeyValueMapOperations

درحال مشاهده اسناد Apigee Edge هستید.
به اسناد Apigee X بروید. اطلاعات

چه

دسترسی مبتنی بر خط‌مشی به فروشگاه «نقشه مقدار کلید» (KVM) دردسترس در Apigee Edge را فراهم می‌کند. با پیکربندی خط‌مشی‌های KeyValueMapOperations که عملیات PUT،‏ GET، یا DELETE را مشخص می‌کنند، می‌توان جفت‌های کلید/مقدار را در نقشه‌های نام‌گذاری‌شده موجود ذخیره، بازیابی، و حذف کرد. (حداقل یکی از این عملیات باید توسط خط‌مشی انجام شود.)

ویدیوها

برای کسب اطلاعات بیشتر درباره KVM، ویدیوهای زیر را تماشا کنید.

نمونه‌ها

<KeyValueMapOperations async="false" continueOnError="false" enabled="true" name="FooKVM" mapIdentifier="FooKVM">
  <DisplayName>FooKVM</DisplayName>
  <ExpiryTimeInSecs>86400</ExpiryTimeInSecs>
  <Scope>environment</Scope>
  <Put>
    <Key>
      <Parameter>FooKey_1</Parameter>
    </Key>
    <Value>foo</Value>
    <Value>bar</Value>
  </Put>
</KeyValueMapOperations>

<KeyValueMapOperations mapIdentifier="FooKVM" async="false" continueOnError="false" enabled="true" name="GetKVM">
  <DisplayName>GetKVM</DisplayName>
  <ExpiryTimeInSecs>86400</ExpiryTimeInSecs>
  <Scope>environment</Scope>
  <Get assignTo="foo_variable" index="2">
    <Key>
      <Parameter>FooKey_1</Parameter>
    </Key>
  </Get>
</KeyValueMapOperations>

<KeyValueMapOperations name="putUrl" mapIdentifier="urlMapper">
   <Scope>apiproxy</Scope>
   <Put override="true">
      <Key>
         <Parameter ref="urlencoding.requesturl.hashed"/>
      </Key>
      <Value ref="urlencoding.longurl.encoded"/>
      <Value ref="request.queryparam.url"/>
   </Put>
</KeyValueMapOperations>

{
    "entry" :[
        {
            "name" : "ed24e12820f2f900ae383b7cc4f2b31c402db1be",
            "value" : "http://tinyurl.com/38lwmlr,http://apigee.com"
        }
    ],
    "name" : "urlMapper"
}

<KeyValueMapOperations name="getUrl" mapIdentifier="urlMapper">
   <Scope>apiproxy</Scope>
   <Get assignTo="urlencoding.shorturl" index='1'>
      <Key>
         <Parameter ref="urlencoding.requesturl.hashed"/>
      </Key>
   </Get>
</KeyValueMapOperations>

<KeyValueMapOperations name="getEncrypted" mapIdentifier="encrypted_map">
   <Scope>apiproxy</Scope>
   <Get assignTo="private.encryptedVar" index='1'>
      <Key>
         <Parameter>foo</Parameter>
      </Key>
   </Get>
</KeyValueMapOperations>

مرجع عنصر

مرجع عنصر، عناصر و مشخصه‌های خط‌مشی KeyValueMapOperations را توصیف می‌کند:

<KeyValueMapOperations async="false" continueOnError="false"
    enabled="true" name="Key-Value-Map-Operations-1"
    mapIdentifier="urlMapper" >
   <DisplayName>Key Value Map Operations 1</DisplayName>
   <Scope>environment</Scope>
   <ExpiryTimeInSecs>300</ExpiryTimeInSecs>
   <InitialEntries>
      <Entry>
         <Key>
            <Parameter>key_name_literal</Parameter>
         </Key>
         <Value>value_literal</Value>
      </Entry>
      <Entry>
         <Key>
            <Parameter>variable_name</Parameter>
         </Key>
         <Value>value_1_literal</Value>
         <Value>value_2_literal</Value>
      </Entry>
   </InitialEntries>
   <Put override="false">
      <Key>
         <Parameter>key_name_literal</Parameter>
      </Key>
      <Value ref="variable_name"/>
   </Put>
   <Get assignTo="myvar" index="1">
      <Key>
         <Parameter ref="variable_name"/>
      </Key>
   </Get>
   <Delete>
      <Key>
         <Parameter>key_name_literal</Parameter>
      </Key>
   </Delete>
</KeyValueMapOperations>

مشخصه‌های <KeyValueMapOperations>

مثال زیر مشخصه‌های برچسب <KeyValueMapOperations> را نشان می‌دهد:

<KeyValueMapOperations async="false" continueOnError="false" enabled="true" name="Key-Value-Map-Operations-1" mapIdentifier="map_name">

جدول زیر مشخصه‌های ویژه برچسب <KeyValueMapOperations> را شرح می‌دهد:

جدول زیر ویژگی هایی را توصیف می کند که برای همه عناصر اصلی خط مشی مشترک هستند:

عنصر <DisplayName>

علاوه بر ویژگی name برای برچسب‌گذاری خط‌مشی در ویرایشگر پروکسی رابط کاربری مدیریت با نامی متفاوت و به زبان طبیعی، از آن استفاده کنید.

<DisplayName>Policy Display Name</DisplayName>

عنصر <Delete>

جفت کلید/مقدار مشخص‌شده را حذف می‌کند. حداقل یکی از <Get>، <Put>، یا <Delete> باید استفاده شود.

حتماً نام KVM را با مشخصه mapIdentifier در عنصر والد مشخص کنید. برای مثال:

<Delete>
   <Key>
      <Parameter>key_name_literal</Parameter>
   </Key>
</Delete>

عنصر <Entry>

مقادیر بنیادی برای نقشه‌های مقدار کلیدی که هنگام مقداردهی اولیه نقشه مقدار کلیدی در آن درج می‌شوند.

برای Edge for Public Cloud، اندازه کلید به ۲ کیلوبایت محدود می‌شود. برای مثال:

<InitialEntries>
   <Entry>
      <Key>
         <Parameter>key_name_literal</Parameter>
      </Key>
      <Value>v1</Value>
   </Entry>
   <Entry>
      <Key>
         <Parameter>key_name_variable</Parameter>
      </Key>
      <Value>v3</Value>
      <Value>v4</Value>
   </Entry>
</InitialEntries>

عنصر <ExclusiveCache>

منسوخ‌شده. درعوض از عنصر <Scope> استفاده کنید.

عنصر <ExpiryTimeInSecs>

مدت زمان را برحسب ثانیه مشخص می‌کند که پس‌از آن Edge مقدار ذخیره‌شده در حافظه نهان خود را از KVM مشخص‌شده بازآوری می‌کند.

مقدار ۰ یا ۱-، یا حذف این عنصر، به این معنی است که از مقدار پیش‌فرض ۳۰۰ ثانیه استفاده می‌شود. برای مثال:

<ExpiryTimeInSecs>600</ExpiryTimeInSecs>

‫KVM یک سازوکار ماندگاری بلندمدت است که کلیدها و مقادیر را در پایگاه داده NoSQL ذخیره می‌کند. به‌همین دلیل، خواندن از KVM در زمان اجرا می‌تواند به‌طور بالقوه عملکرد پراکسی را کند کند. برای بهبود عملکرد، Edge دارای سازوکار داخلی برای ذخیره کردن کلیدها/مقادیر KVM در حافظه درطول زمان اجرا است. این خط‌مشی «عملیات KVM» همیشه برای عملیات GET از حافظه نهان می‌خواند.

عنصر <ExpiryTimeInSecs> به شما امکان می‌دهد کنترل کنید کلیدها/مقادیر استفاده‌شده در خط‌مشی چه مدت در حافظه نهان ذخیره شوند تا دوباره از KVM بازآوری شوند. بااین‌حال، تفاوت‌هایی بین نحوه تأثیر عملیات GET و PUT بر انقضای حافظه نهان وجود دارد.

GET - اولین‌باری که عملیات KVM GET اجرا می‌شود، کلیدها/مقادیر درخواست‌شده از KVM (که نام آن در ریشه خط‌مشی mapIdentifier مشخص شده است) در حافظه نهان بار می‌شود و در آنجا برای عملیات GET بعدی باقی می‌ماند تا یکی از موارد زیر رخ دهد:

• تعداد ثانیه‌های مشخص‌شده در <ExpiryTimeInSecs> منقضی می‌شود.
  یا
• یک عملیات PUT در خط‌مشی KVM مقادیر موجود را رونویسی می‌کند (در ادامه توضیح داده شده است).

PUT - عملیات PUT کلیدها/مقادیر را در KVM مشخص‌شده می‌نویسد. اگر PUT در کلیدی که ازقبل در حافظه نهان وجود دارد بنویسد، آن حافظه نهان بلافاصله بازآوری می‌شود و اکنون مقدار جدید را برای تعداد ثانیه‌های مشخص‌شده در عنصر <ExpiryTimeInSecs> خط‌مشی نگهداری می‌کند.

مثال - ذخیره کردن KVM در حافظه نهان

1. یک عملیات GET مقدار «رده‌بندی» را بازیابی می‌کند که مقدار «۱۰» را به حافظه نهان اضافه می‌کند. ‫<ExpiryTimeInSecs> در خط‌مشی ۶۰ است.
2. ‫۳۰ ثانیه بعد، خط‌مشی GET دوباره اجرا می‌شود و «۱۰» را از حافظه نهان بازیابی می‌کند.
3. ‫۵ ثانیه بعد، خط‌مشی PUT مقدار «رده‌بندی» را به «۸» به‌روز می‌کند، و <ExpiryTimeInSecs> در خط‌مشی PUT برابر با ۲۰ است. حافظه نهان بلافاصله با مقدار جدید بازآوری می‌شود، که اکنون تنظیم شده است تا ۲۰ ثانیه در حافظه نهان باقی بماند. (اگر PUT اتفاق نیفتاده بود، حافظه نهان که دراصل با اولین GET پر شده بود همچنان برای ۳۰ ثانیه دیگر وجود داشت، که از ۶۰ ثانیه اصلی باقی مانده بود.)
4. ‫۱۵ ثانیه بعد، GET دیگری اجرا می‌شود و مقدار «۸» را بازیابی می‌کند.

عنصر <Get>

مقدار کلید مشخص‌شده را بازیابی می‌کند. حداقل یکی از <Get>، <Put>، یا <Delete> باید استفاده شود.

حتماً نام KVM را با مشخصه mapIdentifier در عنصر والد مشخص کنید.

می‌توانید چندین بلوک Get را در خط‌مشی بگنجانید تا چندین عنصر را از KVM بازیابی کنید.

دریافت یک مورد از KVM

<Get assignTo="myvar" index="1">
   <Key>
      <Parameter>key_name_literal</Parameter>
   </Key>
</Get>

دریافت چند مورد از KVM

در مثال زیر، فرض کنید KVM با کلیدها و مقادیر زیر وجود دارد. علاوه‌بر ذخیره فهرستی جاری از محبوب‌ترین فیلم‌های تاریخ، KVM نام کارگردان همه فیلم‌های مهم را نیز ذخیره می‌کند.

در اینجا پیکربندی خط‌مشی KVM را می‌بینید که می‌توانیم از آن برای بازیابی پرطرفدارترین فیلم کنونی و نام کارگردان آن استفاده کنیم:

<Get assignTo="top.movie.pick" index="1">
   <Key>
      <Parameter>top_movies</Parameter>
   </Key>
</Get>
<Get assignTo="movie.director">
   <Key>
      <Parameter ref="top.movie.pick"/>
   </Key>
</Get>

وقتی کارگزار میانای برنامه‌سازی کاربردی فراخوانده می‌شود، Edge متغیرهای زیر را ایجاد می‌کند که می‌توانید در جریان کارگزار میانای برنامه‌سازی کاربردی استفاده کنید:

• top.movie.pick=Princess Bride
• movie.director=Rob Reiner

مشخصه‌ها

جدول زیر مشخصه‌های عنصر <Get> را شرح می‌دهد:

<Get assignTo="private.myvar">

عنصر <InitialEntries>

مقادیر بنیادی برای نقشه‌های مقدار کلیدی که هنگام مقداردهی اولیه نقشه مقدار کلیدی در آن درج می‌شوند. حتماً نام KVM را با مشخصه mapIdentifier در عنصر والد مشخص کنید. برای مثال:

<InitialEntries>
   <Entry>
      <Key>
         <Parameter>key_name_literal</Parameter>
      </Key>
      <Value>v1</Value>
   </Entry>
   <Entry>
      <Key>
         <Parameter>key_name_variable</Parameter>
      </Key>
      <Value>v3</Value>
      <Value>v4</Value>
   </Entry>
</InitialEntries>

هنگام استفاده از این عنصر، وقتی خط‌مشی را در واسط کاربر مدیریت در نسخه استقراریافته کارگزار ذخیره می‌کنید، یا بسته کارگزار API حاوی خط‌مشی با این عنصر را مستقر می‌کنید، کلید(های) به‌طور خودکار در KVM (به‌صورت رمزگذاری‌نشده) ایجاد می‌شود. اگر مقادیر در خط‌مشی با مقادیر در KVM متفاوت باشد، وقتی پراکسی مستقر می‌شود، مقادیر در KVM بازنویسی می‌شود. هرگونه کلید/مقدار جدید به KVM موجود در کنار کلیدها/مقدارهای موجود اضافه می‌شود.

کلیدها و مقادیر پرشده توسط این عنصر باید حرفی باشند. برای مثال، <Parameter ref="request.queryparam.key"> در این عنصر پشتیبانی نمی‌شود.

اندازه کلید برای «Edge برای ابر عمومی» و «Edge برای ابر خصوصی» به ۲ کیلوبایت محدود است. مقدار KVM به ۲ کیلوبایت محدود شده است.

برای ایجاد KVM رمزگذاری‌شده، از میانای برنامه‌سازی کاربردی مدیریت «نقشه‌های کلید/مقدار» استفاده کنید.

عنصر <Key>

کلید را در ورودی نقشه کلید/مقدار مشخص می‌کند. کلید می‌تواند ترکیبی باشد، یعنی بیش‌از یک پارامتر می‌تواند برای ایجاد کلید پیوست شود. برای مثال، userID و role ممکن است با هم ترکیب شوند تا key ایجاد شود. برای مثال:

<Key>
    <Parameter>key_name_literal</Parameter>
</Key>

برای جزئیات مربوط به نحوه تنظیم نام کلید، حتماً عنصر <Parameter> را ببینید.

با Edge for Public Cloud، اندازه کلید به ۲ کیلوبایت محدود می‌شود. برای اطلاعات بیشتر، تفاوت‌های بین Edge for Public Cloud API و Private Cloud API را ببینید.

عنصر <Parameter>

کلید را در جفت کلید/مقدار مشخص می‌کند. این عنصر نام را هنگام ایجاد، قرار دادن، بازیابی، یا حذف جفت کلید/مقدار مشخص می‌کند.

بااستفاده از موارد زیر می‌توانید نام را مشخص کنید:

• رشته تحت‌اللفظی

  <Key>
    <Parameter>literal</Parameter>
  </Key>

• متغیری که در زمان اجرا بااستفاده از مشخصه ref بازیابی می‌شود

  <Key>
    <Parameter ref="variable_name"/>
  </Key>

• ترکیبی از حروف و ارجاع‌های متغیر

  <Key>
    <Parameter>targeturl</Parameter>
    <Parameter ref="apiproxy.name"/>
    <Parameter>weight</Parameter>
  </Key>

وقتی عنصر «کلید» شامل چندین عنصر «پارامتر» باشد، رشته کلید مؤثر عبارت است از به‌هم پیوستن مقادیر هر پارامتر که با دو خط زیر به هم متصل شده‌اند. برای مثال، در مثال بالا، اگر متغیر apiproxy.name مقدار «abc1» را داشته باشد، کلید مؤثر targeturl__abc1__weight خواهد بود.

چه درحال دریافت، به‌روزرسانی، یا حذف ورودی کلید/مقدار باشید، نام کلید باید با نام کلید در نقشه کلید مقدار مطابقت داشته باشد. برای دریافت رهنمودها، مشخص کردن و بازیابی نام‌های کلید را ببینید.

مشخصه‌ها

جدول زیر مشخصه‌های عنصر <Parameter> را شرح می‌دهد:

عنصر <Put>

جفت کلید/مقدار را در نقشه کلید مقدار می‌نویسد، چه نقشه کلید مقدار رمزگذاری‌شده باشد چه رمزگذاری‌نشده. اگر نقشه مقدار کلید مشخص‌شده در مشخصه mapIdentifier در عنصر والد وجود نداشته باشد، نقشه به‌طور خودکار (به‌صورت رمزگذاری‌نشده) ایجاد می‌شود. اگر نقشه مقدار کلید ازقبل وجود داشته باشد، کلید/مقدار به آن اضافه می‌شود.

برای ایجاد نقشه مقدار کلید رمزگذاری‌شده، از میانای برنامه‌سازی کاربردی مدیریت نقشه‌های کلید/مقدار استفاده کنید؛ یا برای ایجاد KVMهای رمزگذاری‌شده با محدوده محیط در واسط کاربر، ایجاد و ویرایش نقشه‌های مقدار کلید محیط را ببینید.

<Put override="false">
   <Key>
      <Parameter ref="mykeyvar"/>
   </Key>
   <Value ref="myvalvar1"/>
</Put>

مشخصه‌ها

جدول زیر مشخصه‌های عنصر <Put> را شرح می‌دهد:

عنصر <Scope>

محدوده دسترس‌پذیری را برای نقشه‌های مقدار کلید تعریف می‌کند. محدوده پیش‌فرض environment است، یعنی به‌طور پیش‌فرض، ورودی‌های نقشه توسط همه پراکسی‌های میانای برنامه‌سازی کاربردی که در محیطی (برای نمونه، آزمایش یا تولید) اجرا می‌شوند هم‌رسانی می‌شود. اگر محدوده را روی apiproxy تنظیم کنید، ورودی‌های نقشه مقدار کلید فقط ازطریق پراکسی API که مقادیر را در نقشه می‌نویسد قابل‌دسترسی است.

توجه داشته باشید که هنگام دسترسی به نقشه یا ورودی نقشه، باید مقدار حوزه یکسانی را که هنگام ایجاد نقشه استفاده کرده‌اید مشخص کنید. برای مثال، اگر نقشه با محدوده apiproxy ایجاد شده است، هنگام بازیابی مقادیر آن، اعمال تغییرات، یا حذف ورودی‌ها باید از محدوده apiproxy استفاده کنید.

<Scope>environment</Scope>

عنصر <Value>

مقدار کلید را مشخص می‌کند. می‌توانید مقدار را به‌عنوان رشته‌ای تحت‌اللفظی یا بااستفاده از مشخصه ref به‌عنوان متغیری که در زمان اجرا بازیابی می‌شود مشخص کنید:

<!-- Specify a literal value -->
<Value>literal<Value>

یا:

<!-- Specify the name of variable value to be populated at run time. -->
<Value ref="variable_name"/>

همچنین می‌توانید چندین عنصر <Value> را برای مشخص کردن مقدار چندبخشی اضافه کنید. مقادیر در زمان اجرا ترکیب می‌شوند.

در مثال زیر، دو کلید به KVM اضافه شده است:

• کلید k1 با مقادیر v1,v2
• کلید k2 با مقادیر v3,v4

<InitialEntries>
   <Entry>
      <Key>
         <Parameter>k1</Parameter>
      </Key>
      <Value>v1</Value>
      <Value>v2</Value>
   </Entry>
   <Entry>
      <Key>
         <Parameter>k2</Parameter>
      </Key>
      <Value>v3</Value>
      <Value>v4</Value>
   </Entry>
</InitialEntries>

در مثال زیر، یک کلید با دو مقدار ایجاد شده است. فرض کنیم نام سازمان foo_org، نام پراکسی API bar، و محیط test باشد:

• کلید foo_org با مقادیر bar,test

<Put>
    <Key>
        <Parameter ref="organization.name"/>
    </Key>
    <Value ref="apiproxy.name"/>
    <Value ref="environment.name"/>
</Put>

مشخصه‌ها

جدول زیر مشخصه‌های عنصر <Value> را شرح می‌دهد:

مرجع خطا

خطاهای برگشتی از خط‌مشی‌های Edge از قالب یکسانی که در مرجع کد خطا توضیح داده شده است پیروی می‌کنند.

این بخش کدهای خطا و پیام‌های خطایی را که برگردانده می‌شوند و متغیرهای خطایی را که Edge هنگام راه‌اندازی خطا در این خط‌مشی تنظیم می‌کند شرح می‌دهد. این اطلاعات برای دانستن اینکه آیا قوانین خطا را برای مدیریت خطاها توسعه می‌دهید یا نه مهم است. برای کسب اطلاعات بیشتر، آنچه باید درباره خطاهای خط‌مشی بدانیدو رسیدگی به اشکالات را ببینید.

خطاهای زمان اجرا

این خطاها ممکن است هنگام اجرای خط‌مشی رخ دهند.

خطاهای استقرار

این خطاها ممکن است زمانی رخ دهند که یک پراکسی حاوی این خط‌مشی را مستقر می‌کنید.

طرح‌واره‌ها

یادداشت‌های استفاده

برای نمای کلی نقشه‌های مقدار کلیدی، به کار با نقشه‌های مقدار کلیدی مراجعه کنید.

فروشگاه نقشه مقدار کلید یک سازوکار ماندگاری سبک‌وزن برای داده‌های قالب‌بندی‌شده به‌عنوان جفت‌های کلید/مقدار ارائه می‌دهد. می‌توانید ازطریق خط‌مشی‌ها یا کد در زمان اجرا به این موارد دسترسی داشته باشید. نقشه حاوی هرگونه داده دلخواه در قالب key=value است.

برای مثال localhost=127.0.0.1، zip_code=94110، یا first_name=felix. در مثال اول، localhost یک کلید است و 127.0.0.1 یک مقدار است. هر جفت کلید/مقدار به‌عنوان ورودی در نقشه مقدار کلید ذخیره می‌شود. نقشه مقدار کلیدی می‌تواند ورودی‌های زیادی را ذخیره کند.

در اینجا نمونه‌ای از استفاده از نقشه‌های مقدار کلید آورده شده است. فرض کنید باید فهرستی از نشانی‌های IP مرتبط با محیط‌های مختلف زیرینه را ذخیره کنید. می‌توانید نقشه مقدار کلیدی به‌نام ipAddresses ایجاد کنید که حاوی فهرستی از جفت‌های کلید/مقدار به‌عنوان ورودی باشد. برای مثال، این JSON می‌تواند چنین نقشه‌ای را نشان دهد:

{
  "entry" : [ {
    "name" : "Development",
    "value" : "65.87.18.18"
  }, {
    "name" : "Staging",
    "value" : "65.87.18.22"
  } ],
  "name" : "ipAddresses"
}

می‌توانید از این ساختار برای ایجاد فروشگاه نشانی‌های IP استفاده کنید که در زمان اجرا توسط خط‌مشی‌ها برای اعمال فهرست مجاز IP یا فهرست غیرمجاز IP، برای انتخاب پویا نشانی مقصد زیرینه، و غیره استفاده شود. معمولاً از خط‌مشی KeyValueMapOperations برای ذخیره یا بازیابی اطلاعات بلندمدت استفاده می‌شود که باید در چندین تراکنش درخواست/پاسخ مجدداً استفاده شود.

نقشه‌های کلید/مقدار را می‌توان ازطریق خط‌مشی KeyValueMapOperations یا مستقیماً ازطریق میانای برنامه‌سازی کاربردی مدیریت Apigee Edge دستکاری کرد. برای جزئیات مربوط به میانای برنامه‌سازی کاربردی نقشه‌های کلید/مقدار سازمان، به مرجع میانای برنامه‌سازی کاربردی مدیریت مراجعه کنید. می‌توانید از API برای مواردی مثل بارگذاری مجموعه‌های داده بزرگ در فروشگاه کلید/مقدار، یا ایجاد کردن دستورگان برای مدیریت ورودی‌های نقشه کلید/مقدار استفاده کنید. قبل‌از دسترسی به آن با خط‌مشی KeyValueMapOperations، باید با API نقشه کلید/مقدار ایجاد کنید.

مشخص کردن و بازیابی نام‌های کلید

با عناصر <Parameter> و <Value> می‌توانید مقدار ثابتی را مشخص کنید (مقدار بین برچسب‌های باز و بسته است) یا از مشخصه ref برای مشخص کردن نام متغیری که مقدار آن باید در زمان اجرا استفاده شود استفاده کنید.

عنصر «پارامتر» شایسته ذکر ویژه است، زیرا نام کلیدی را که ایجاد می‌شود و همچنین نام کلیدی را که می‌خواهید بازیابی یا حذف کنید تعیین می‌کند. در زیر دو مثال آورده شده است. اولی نام کلید را به‌صورت تحت‌اللفظی مشخص می‌کند و دومی نام کلید را بااستفاده از متغیر مشخص می‌کند. فرض کنیم از موارد زیر برای ایجاد کلیدها در KVM استفاده می‌شود:

<Parameter>key_name_literal</Parameter>
<Parameter ref="key.name.variable"/>

در نمونه اول، مقدار تحت‌اللفظی «key_name_literal» به‌عنوان نام کلید در KVM ذخیره می‌شود. در نمونه دوم، هر مقداری که در key.name.variable باشد به نام کلید در KVM تبدیل می‌شود. برای مثال، اگر key.name.variable حاوی مقدار foo باشد، نام کلید «foo» خواهد بود.

وقتی می‌خواهید کلید و مقدار کلیدی را با عملیات GET بازیابی کنید (یا با عملیات DELETE حذف کنید)، تنظیم <Parameter> باید با نام کلید در KVM مطابقت داشته باشد. برای مثال، اگر نام کلید در KVM «foo» باشد، می‌توانید مقدار تحت‌اللفظی را با <Parameter>foo</Parameter> مشخص کنید یا متغیری را مشخص کنید که حاوی مقدار دقیق «foo» باشد، مانند این: <Parameter ref="variable.containing.foo"/>.

موضوعات مرتبط

• میانای برنامه‌سازی کاربردی نقشه‌های کلید/مقدار سازمان