خط‌مشی VerifyAPIKey

درحال مشاهده اسناد Apigee Edge هستید.
به اسناد Apigee X بروید. اطلاعات

چه

خط‌مشی «درستی‌سنجی کلید میانای برنامه‌سازی کاربردی» به شما امکان می‌دهد درستی‌سنجی کلیدهای میانای برنامه‌سازی کاربردی را در زمان اجرا اعمال کنید و فقط به برنامه‌هایی که کلیدهای میانای برنامه‌سازی کاربردی تأییدشده دارند اجازه دهید به میاناهای برنامه‌سازی کاربردی شما دسترسی داشته باشند. این خط‌مشی تضمین می‌کند که کلیدهای API معتبر باشند، لغو نشده باشند، و برای مصرف منابع خاص مرتبط با محصولات API شما تأیید شده باشند.

نمونه‌ها

کلید در پارامتر پُرسمان

<VerifyAPIKey name="APIKeyVerifier">
    <APIKey ref="request.queryparam.apikey" />
</VerifyAPIKey>

در این مثال، خط‌مشی انتظار دارد کلید میانای برنامه‌سازی کاربردی را در متغیر جاری‌ای به‌نام request.queryparam.apikey پیدا کند. متغیر request.queryparam.{name} یک متغیر استاندارد جریان Edge است که با مقدار پارامتر پُرسمان منتقل‌شده در درخواست کارخواه تکمیل می‌شود.

فرمان curl زیر کلید API را در یک پارامتر پُرسمان ارسال می‌کند:

curl http://myorg-test.apigee.net/mocktarget?apikey=IEYRtW2cb7A5Gs54A1wKElECBL65GVls

کلید در سرایند

<VerifyAPIKey name="APIKeyVerifier">
    <APIKey ref="request.header.x-apikey" />
</VerifyAPIKey>

در این مثال، خط‌مشی انتظار دارد کلید میانای برنامه‌سازی کاربردی را در متغیر جاری‌ای به‌نام request.header.x-apikey پیدا کند. متغیر request.header.{name} متغیر جریان استاندارد Edge است که با مقدار سرایندی که در درخواست کارخواه ارسال شده است تکمیل می‌شود.

دستور cURL زیر نحوه ارسال کلید API در سرایند را نشان می‌دهد:

curl "http://myorg-test.apigee.net/mocktarget" -H "x-apikey:IEYRtW2cb7A5Gs54A1wKElECBL65GVls"

کلید در متغیر

<VerifyAPIKey name="APIKeyVerifier">
    <APIKey ref="requestAPIKey.key"/>
</VerifyAPIKey>

خط‌مشی می‌تواند به هر متغیری که حاوی کلید است ارجاع دهد. خط‌مشی در این مثال کلید API را از متغیری به‌نام requestAPIKey.key استخراج می‌کند.

نحوه پر شدن آن متغیر به شما بستگی دارد. برای مثال، می‌توانید از خط‌مشی «استخراج متغیرها» برای تکمیل requestAPIKey.key از پارامتر پُرسمان به‌نام myKey استفاده کنید، همان‌طور که در زیر نشان داده شده است:

<ExtractVariables async="false" continueOnError="false" enabled="true" name="SetAPIKeyVar">
    <Source>request</Source>
    <QueryParam name="myKey">
        <Pattern ignoreCase="true">{key}</Pattern>
    </QueryParam>
    <VariablePrefix>requestAPIKey</VariablePrefix>
    <IgnoreUnresolvedVariables>true</IgnoreUnresolvedVariables>
</ExtractVariables>

متغیرهای جاری خط‌مشی دسترسی

<AssignMessage async="false" continueOnError="false" enabled="true" name="accessverifyvars">
    <AssignVariable>
        <Name>devFirstName</Name>
        <Ref>verifyapikey.verify-api-key.developer.firstName</Ref>
        <Value>ErrorOnCopy</Value>
    </AssignVariable>
    <AssignVariable>
        <Name>devLastName</Name>
        <Ref>verifyapikey.verify-api-key.developer.lastName</Ref>
        <Value>ErrorOnCopy</Value>
    </AssignVariable>
    <AssignVariable>
        <Name>devEmail</Name>
        <Ref>verifyapikey.verify-api-key.developer.email</Ref>
        <Value>ErrorOnCopy</Value>
    </AssignVariable>
    <IgnoreUnresolvedVariables>true</IgnoreUnresolvedVariables>
    <AssignTo createNew="false" transport="http" type="request"/>
</AssignMessage>

وقتی خط‌مشی «درستی‌سنجی کلید میانای برنامه‌سازی کاربردی» برای کلید میانای برنامه‌سازی کاربردی معتبر اجرا می‌شود، Edge به‌طور خودکار مجموعه‌ای از متغیرهای جریان را تکمیل می‌کند. می‌توانید از این متغیرها برای دسترسی به اطلاعاتی مثل نام برنامه، شناسه برنامه، و اطلاعات مربوط به توسعه‌دهنده یا شرکتی که برنامه را ثبت کرده است استفاده کنید. در مثال بالا، از خط‌مشی «اختصاص پیام» برای دسترسی به نام کوچک، نام خانوادگی، و نشانی ایمیل توسعه‌دهنده پس‌از اجرای «درستی‌سنجی کلید API» استفاده می‌کنید.

همه این متغیرها با پیشوند زیر شروع می‌شوند:

verifyapikey.{policy_name}

در این مثال، نام خط‌مشی «درستی‌سنجی کلید API» عبارت «verify-api-key» است. بنابراین، با دسترسی به متغیر verifyapikey.verify-api-key.developer.firstName.، به نام توسعه‌دهنده‌ای که درخواست را انجام می‌دهد ارجاع می‌دهید

آشنایی با Edge

درباره خط‌مشی «درستی‌سنجی کلید میانای برنامه‌سازی کاربردی»

وقتی توسعه‌دهنده‌ای برنامه‌ای را در Edge ثبت می‌کند، Edge به‌طور خودکار یک جفت کلید مصرف‌کننده و رمز تولید می‌کند. می‌توانید جفت کلید مصرف‌کننده و رمز برنامه را در «واسط کاربر Edge» ببینید یا ازطریق Edge API به آن‌ها دسترسی پیدا کنید.

در زمان ثبت برنامه، توسعه‌دهنده یک یا چند محصول API را برای ارتباط با برنامه انتخاب می‌کند، که در آن محصول API مجموعه‌ای از منابع قابل‌دسترس ازطریق پراکسی‌های API است. سپس توسعه‌دهنده کلید API (کلید مصرف‌کننده) را به‌عنوان بخشی از هر درخواست به API در محصول API مرتبط با برنامه ارسال می‌کند. برای اطلاعات بیشتر، نمای کلی انتشار را ببینید.

از کلیدهای API می‌توان به‌عنوان کدهای اصالت‌سنجی استفاده کرد، یا می‌توان از آن‌ها برای دریافت کدهای دسترسی OAuth استفاده کرد. در OAuth، کلیدهای API به‌عنوان «شناسه کارخواه» نامیده می‌شوند. این نام‌ها را می‌توان به‌جای یکدیگر استفاده کرد. برای اطلاعات بیشتر، صفحه اصلی OAuth را ببینید.

وقتی خط‌مشی «درستی‌سنجی کلید API» اجرا می‌شود، Edge به‌طور خودکار مجموعه‌ای از متغیرهای جریان را تکمیل می‌کند. برای اطلاعات بیشتر، متغیرهای جریان را در زیر ببینید.

مرجع عنصر

در زیر عناصر و مشخصه‌هایی را که می‌توانید در این خط‌مشی پیکربندی کنید مشاهده می‌کنید:

<VerifyAPIKey async="false" continueOnError="false" enabled="true" name="Verify-API-Key-1">
    <DisplayName>Custom label used in UI</DisplayName>
    <APIKey ref="variable_containing_api_key"/>
</VerifyAPIKey>

مشخصه‌های <VerifyAPIKey>

مثال زیر مشخصه‌های برچسب <VerifyAPIKey> را نشان می‌دهد:

<VerifyAPIKey async="false" continueOnError="false" enabled="true" name="Verify-API-Key-1">

جدول زیر ویژگی هایی را توصیف می کند که برای همه عناصر اصلی خط مشی مشترک هستند:

صفت توضیحات پیش فرض حضور
name

نام داخلی سیاست. مقدار مشخصه name می تواند شامل حروف، اعداد، فاصله، خط تیره، زیرخط و نقطه باشد. این مقدار نمی تواند بیش از 255 کاراکتر باشد.

در صورت تمایل، از عنصر <DisplayName> برای برچسب گذاری خط مشی در ویرایشگر پروکسی UI مدیریت با نامی به زبان طبیعی دیگر استفاده کنید.

 N/A مورد نیاز
continueOnError

برای بازگرداندن خطا در صورت شکست خط مشی، روی false تنظیم کنید. این رفتار مورد انتظار برای اکثر سیاست ها است.

روی true تنظیم کنید تا اجرای جریان حتی پس از شکست خط مشی ادامه یابد.

 نادرست اختیاری
enabled

برای اجرای خط مشی روی true تنظیم کنید.

برای خاموش کردن خط مشی، روی false تنظیم کنید. این سیاست حتی اگر به یک جریان وابسته باشد اجرا نخواهد شد.

 درست است اختیاری
async

این ویژگی منسوخ شده است.

 نادرست منسوخ شده است

عنصر <DisplayName>

علاوه بر ویژگی name برای برچسب‌گذاری خط‌مشی در ویرایشگر پروکسی رابط کاربری مدیریت با نامی متفاوت و به زبان طبیعی، از آن استفاده کنید.

<DisplayName>Policy Display Name</DisplayName>
پیش فرض

N/A

اگر این عنصر را حذف کنید، از مقدار ویژگی name خط مشی استفاده می شود.

حضور اختیاری
تایپ کنید رشته

عنصر <APIKey>

این عنصر متغیر جاری‌سازی را که حاوی کلید API است مشخص می‌کند. معمولاً، کارخواه کلید API را در پارامتر پُرسمان، سرایند HTTP، یا پارامتر فرم ارسال می‌کند. برای مثال، اگر کلید در سرایندی به نام x-apikey ارسال شود، کلید در متغیر request.header.x-apikey پیدا خواهد شد

پیش‌فرض NA
حضور الزامی
نوع رشته

مشخصه‌ها

جدول زیر مشخصه‌های عنصر <APIKey> را شرح می‌دهد

مشخصه شرح پیش‌فرض حضور
مرجع

مرجعی به متغیری که حاوی کلید API است. فقط یک مکان برای هر خط‌مشی مجاز است.

 موجود نیست الزامی

مثال‌ها

در این مثال‌ها، کلید در پارامترها و سرایندی به‌نام x-apikey ارسال می‌شود.

به‌عنوان پارامتر پُرسمان:

<VerifyAPIKey name="APIKeyVerifier">
    <APIKey ref="request.queryparam.x-apikey"/>
</VerifyAPIKey>

به‌عنوان سرصفحه HTTP:

<VerifyAPIKey name="APIKeyVerifier">
    <APIKey ref="request.header.x-apikey"/>
</VerifyAPIKey>

به‌عنوان پارامتر فرم HTTP:

<VerifyAPIKey name="APIKeyVerifier">
    <APIKey ref="request.formparam.x-apikey"/>
</VerifyAPIKey>

طرح‌واره‌ها

متغیرهای جریان

وقتی خط‌مشی «درستی‌سنجی کلید میانای برنامه‌سازی کاربردی» روی کلید میانای برنامه‌سازی کاربردی معتبری اعمال می‌شود، Edge مجموعه‌ای از متغیرهای جریان را تکمیل می‌کند. این متغیرها برای خط‌مشی‌ها یا کدی که بعداً در جریان اجرا می‌شود دردسترس هستند و اغلب برای انجام پردازش سفارشی براساس مشخصه‌های کلید API مثل نام برنامه، محصول API مورداستفاده برای مجاز کردن کلید، یا مشخصه‌های سفارشی کلید API استفاده می‌شوند.

این خط‌مشی چندین نوع مختلف از متغیرهای جریان را پر می‌کند، ازجمله:

  • عمومی
  • برنامه
  • توسعه‌دهنده
  • شرکت
  • Analytics

هر نوع متغیر جاری پیشوند متفاوتی دارد. همه متغیرها اسکالر هستند به‌جز مواردی که به‌طور خاص به‌عنوان آرایه مشخص شده‌اند.

متغیرهای جریان عمومی

جدول زیر متغیرهای جریان کلی را که توسط خط‌مشی «تأیید کلید API» پر شده‌اند فهرست می‌کند. همه این متغیرها با پیشوند زیر شروع می‌شوند:

verifyapikey.{policy_name}

برای مثال: verifyapikey.{policy_name}.client_id

متغیرهای دردسترس شامل موارد زیر می‌شود:

متغیر شرح
client_id کلید مصرف‌کننده (معروف به کلید API یا کلید برنامه) که توسط برنامه درخواست‌کننده ارائه شده است.
client_secret رمز مصرف‌کننده مرتبط با کلید مصرف‌کننده.
redirection_uris هر نشانی وب هدایت در درخواست.
developer.app.id

شناسه برنامه توسعه‌دهنده‌ای که درخواست را ارسال می‌کند.
developer.app.name نام برنامه توسعه‌دهنده که درخواست را ارائه می‌کند.
developer.id

شناسه توسعه‌دهنده‌ای که به‌عنوان مالک برنامه درخواست‌کننده ثبت شده است.
developer.{custom_attrib_name} هرگونه مشخصه سفارشی استخراج‌شده از نمایه کلید برنامه
DisplayName مقدار مشخصه <DisplayName> خط‌مشی.
failed وقتی درستی‌سنجی «کلید میانای برنامه‌سازی کاربردی» ناموفق باشد، روی «درست» تنظیم می‌شود.
{custom_app_attrib}

هر مشخصه سفارشی برگرفته از نمایه برنامه. نام مشخصه سفارشی را مشخص کنید.
apiproduct.name* نام محصول API که برای اعتبارسنجی درخواست استفاده می‌شود.
apiproduct.{custom_attrib_name}* هر مشخصه سفارشی که از نمایه محصول API استخراج شده باشد.
apiproduct.developer.quota.limit* حد سهمیه تنظیم‌شده در محصول API، درصورت وجود.
apiproduct.developer.quota.interval* فاصله سهمیه تنظیم‌شده در محصول API، درصورت وجود.
apiproduct.developer.quota.timeunit* واحد زمان سهمیه تنظیم‌شده در محصول API، درصورت وجود.
* اگر محصولات API با محیط، پراکسی‌ها، و منابع معتبر پیکربندی شده باشند (مشتق از proxy.pathsuffix)، متغیرهای محصول API به‌طور خودکار تکمیل می‌شوند. برای دستورالعمل‌های راه‌اندازی محصولات API، به استفاده از Edge management API برای انتشار API مراجعه کنید.

متغیرهای جریان برنامه

متغیرهای جریان زیر که حاوی اطلاعاتی درباره برنامه است توسط خط‌مشی تکمیل می‌شود. همه این متغیرها با پیشوند زیر شروع می‌شوند:

verifyapikey.{policy_name}.app.

برای مثال:

verifyapikey.{policy_name}.app.name

متغیرهای دردسترس شامل موارد زیر می‌شود:

متغیر شرح
name نام برنامه.
id شناسه برنامه.
accessType ‫Apigee از آن استفاده نمی‌کند.
callbackUrl نشانی وب برگشتی برنامه. معمولاً فقط برای OAuth استفاده می‌شود.
DisplayName نام نمایشی برنامه.
status وضعیت برنامه، مانند «تأییدشده» یا «لغوشده».
apiproducts آرایه‌ای حاوی فهرست محصولات API مرتبط با برنامه.
appFamily هر خانواده برنامه‌ای که برنامه در آن قرار دارد، یا «پیش‌فرض».
appParentStatus وضعیت ولی برنامه، مثل «فعال» یا «غیرفعال»
appType نوع برنامه، به‌صورت «شرکت» یا «توسعه‌دهنده».
appParentId شناسه برنامه والد.
created_at مُهر تاریخ/زمان ایجاد برنامه.
created_by نشانی ایمیل توسعه‌دهنده‌ای که برنامه را ساخته است.
last_modified_at مُهر تاریخ/زمان آخرین به‌روزرسانی برنامه.
last_modified_by نشانی ایمیل توسعه‌دهنده‌ای که آخرین بار برنامه را به‌روزرسانی کرده است.
{app_custom_attributes} هر مشخصه برنامه سفارشی. نام مشخصه سفارشی را مشخص کنید.

متغیرهای جاری توسعه‌دهنده

متغیرهای جریان زیر که حاوی اطلاعاتی درباره توسعه‌دهنده است توسط خط‌مشی پر می‌شود. همه این متغیرها با پیشوند زیر شروع می‌شوند:

verifyapikey.{policy_name}.developer

برای مثال:

verifyapikey.{policy_name}.developer.id

متغیرهای دردسترس شامل موارد زیر می‌شود:

متغیر شرح
id برمی‌گرداند {org_name}@@@{developer_id}
userName نام کاربری توسعه‌دهنده.
firstName نام توسعه‌دهنده.
lastName نام خانوادگی توسعه‌دهنده.
email نشانی ایمیل توسعه‌دهنده.
status وضعیت توسعه‌دهنده، به‌عنوان فعال، غیرفعال، یا login_lock.
apps آرایه‌ای از برنامه‌های منسوب به توسعه‌دهنده.
created_at مهر تاریخ/زمان ایجاد توسعه‌دهنده.
created_by نشانی ایمیل کاربری که توسعه‌دهنده را ایجاد کرده است.
last_modified_at مُهر تاریخ/زمان آخرین تغییر توسعه‌دهنده.
last_modified_by نشانی ایمیل کاربری که توسعه‌دهنده را اصلاح کرده است.
{developer_custom_attributes} هر مشخصه سفارشی توسعه‌دهنده. نام مشخصه سفارشی را مشخص کنید.
Company نام شرکت، درصورت وجود، مرتبط با توسعه‌دهنده.

متغیرهای جریان شرکت

متغیرهای جریان زیر که حاوی اطلاعاتی درباره شرکت است توسط خط‌مشی تکمیل می‌شود. همه این متغیرها با پیشوند زیر شروع می‌شوند:

verifyapikey.{policy_name}.company

برای مثال:

verifyapikey.{policy_name}.company.name

متغیرهای دردسترس شامل موارد زیر می‌شود:

متغیر شرح
name نام شرکت.
displayName نام نمایشی شرکت.
id

شناسه شرکت.
apps آرایه‌ای حاوی فهرست برنامه‌های شرکت.
appOwnerStatus
وضعیت مالک برنامه، به‌عنوان فعال، غیرفعال، یا login_lock.
created_at مهر تاریخ/زمان ایجاد شرکت.
created_by نشانی ایمیل کاربری که شرکت را ایجاد کرده است.
last_modified_at مُهر تاریخ/زمان آخرین اصلاح شرکت.
last_modified_by نشانی ایمیل کاربری که آخرین بار شرکت را اصلاح کرده است.
{company_custom_attributes} هر مشخصه سفارشی شرکت. نام مشخصه سفارشی را مشخص کنید.

متغیرهای Analytics

متغیرهای زیر وقتی خط‌مشی «به‌تأیید رساندن کلید میانای برنامه‌سازی کاربردی» برای کلید میانای برنامه‌سازی کاربردی معتبر اجرا می‌شود به‌طور خودکار در Analytics تکمیل می‌شوند. این متغیرها فقط توسط خط‌مشی «درستی‌سنجی کلید میانای برنامه‌سازی کاربردی» و خط‌مشی‌های OAuth تکمیل می‌شوند.

متغیرها و مقادیر می‌توانند به‌عنوان ابعاد برای ساختن گزارش‌های Analytics استفاده شوند تا دید بهتری درباره الگوهای مصرف توسعه‌دهندگان و برنامه‌ها به‌دست آورید.

  • apiproduct.name
  • developer.app.name
  • client_id
  • developer.id

مرجع خطا

این بخش کدهای خطا و پیام‌های خطایی را که برگردانده می‌شوند و متغیرهای خطایی را که Edge هنگام راه‌اندازی خطا در این خط‌مشی تنظیم می‌کند شرح می‌دهد. این اطلاعات برای دانستن اینکه آیا قوانین خطا را برای مدیریت خطاها توسعه می‌دهید یا نه مهم است. برای کسب اطلاعات بیشتر، آنچه باید درباره خطاهای خط‌مشی بدانیدو رسیدگی به اشکالات را ببینید.

خطاهای زمان اجرا

این خطاها ممکن است هنگام اجرای خط‌مشی رخ دهند.

کد خطا وضعیت HTTP علت
keymanagement.service.CompanyStatusNotActive 401 «شرکت» مرتبط با «برنامه توسعه‌دهنده» که کلید API مورد استفاده شما را دارد وضعیت غیرفعال دارد. وقتی وضعیت «شرکت» روی غیرفعال تنظیم شود، نمی‌توانید به توسعه‌دهندگان یا برنامه‌های مرتبط با آن «شرکت» دسترسی داشته باشید. سرپرست سازمان می‌تواند وضعیت «شرکت» را بااستفاده از میانای برنامه‌سازی کاربردی مدیریت تغییر دهد. تنظیم وضعیت شرکت را ببینید.
keymanagement.service.DeveloperStatusNotActive 401

توسعه‌دهنده‌ای که «برنامه توسعه‌دهنده» دارای کلید میانای برنامه‌سازی کاربردی مورد استفاده شما را ایجاد کرده است وضعیت غیرفعال دارد. وقتی وضعیت «توسعه‌دهنده نرم‌افزار» روی غیرفعال تنظیم شود، همه «برنامه‌های توسعه‌دهنده» ایجادشده توسط آن توسعه‌دهنده غیرفعال می‌شوند. کاربر سرپرست با اجازه‌های مناسب (مثل «سرپرست سازمان») می‌تواند وضعیت توسعه‌دهنده را به روش‌های زیر تغییر دهد:
keymanagement.service.invalid_client-app_not_approved 401 «برنامه توسعه‌دهنده» مرتبط با کلید میانای برنامه‌سازی کاربردی باطل شده است. برنامه لغوشده نمی‌تواند به هیچ‌یک از محصولات API دسترسی داشته باشد و نمی‌تواند هیچ‌یک از APIهای مدیریت‌شده توسط Apigee Edge را فراخوانی کند. سرپرست سازمان می‌تواند وضعیت «برنامه توسعه‌دهنده» را بااستفاده از API مدیریت تغییر دهد. تأیید یا لغو برنامه توسعه‌دهنده را ببینید.
oauth.v2.FailedToResolveAPIKey 401 خط‌مشی انتظار دارد کلید API را در متغیری که در عنصر <APIKey> خط‌مشی مشخص شده است پیدا کند. این خطا زمانی رخ می‌دهد که متغیر موردانتظار وجود نداشته باشد (قابل‌حل نباشد).
oauth.v2.InvalidApiKey 401 کلید میانای برنامه‌سازی کاربردی توسط Edge دریافت شد، اما نامعتبر است. وقتی Edge کلید را در پایگاه داده خود جستجو می‌کند، باید دقیقاً با کلیدی که در درخواست ارسال شده مطابقت داشته باشد. اگر میانای برنامه‌سازی کاربردی قبلاً کار می‌کرد، مطمئن شوید کلید بازتولید نشده باشد. اگر کلید بازتولید شده باشد، اگر بخواهید از کلید قدیمی استفاده کنید، این خطا را خواهید دید. برای جزئیات، ثبت برنامه‌ها و مدیریت کلیدهای میانای برنامه‌سازی کاربردی را ببینید.
oauth.v2.InvalidApiKeyForGivenResource 401 کلید میانای برنامه‌سازی کاربردی توسط Edge دریافت شده است و معتبر است؛ بااین‌حال، با کلید تأییدشده در «برنامه توسعه‌دهنده» منسوب به پراکسی میانای برنامه‌سازی کاربردی شما ازطریق «محصول» مطابقت ندارد.

خطاهای استقرار

این خطاها ممکن است زمانی رخ دهند که یک پراکسی حاوی این خط‌مشی را مستقر می‌کنید.

نام خطا علت
SpecifyValueOrRefApiKey عنصر <APIKey> مقدار یا کلید مشخص‌شده‌ای ندارد.

متغیرهای خطا

این متغیرها زمانی تنظیم می‌شوند که خطای زمان اجرا رخ دهد. برای اطلاعات بیشتر، آنچه باید درباره خطاهای خط‌مشی بدانیدرا ببینید.

متغیر مکان مثال
fault.name="fault_name" ‫fault_name نام خطا است، همان‌طور که در جدول خطاهای زمان اجرا در بالا فهرست شده است. نام خطا آخرین بخش کد خطا است. fault.name Matches "FailedToResolveAPIKey"
oauthV2.policy_name.failed ‫policy_name نام مشخص‌شده کاربر برای خط‌مشی‌ای است که خطا را ایجاد کرده است. oauthV2.VK-VerifyAPIKey.failed = true

نمونه پاسخ‌های خطا

{
   "fault":{
      "faultstring":"Invalid ApiKey",
      "detail":{
         "errorcode":"oauth.v2.InvalidApiKey"
      }
   }
}
 
{
   "fault":{
      "detail":{
         "errorcode":"keymanagement.service.DeveloperStatusNotActive"
      },
      "faultstring":"Developer Status is not Active"
   }
}

قانون خطای نمونه

<FaultRule name="FailedToResolveAPIKey">
    <Step>
        <Name>AM-FailedToResolveAPIKey</Name>
    </Step>
    <Condition>(fault.name Matches "FailedToResolveAPIKey") </Condition>
</FaultRule>

موضوعات مرتبط